“…. en Licht was haar van, al naar haar vaders stam.”

In 1960 werd Agnes Licht geboren, ze haar jeugd bracht ze door in Rozendaal bij Arnhem.  Studeren deed ze in Nijmegen,  daar bood de studie Nederlands veel ruimte voor letterkunde. Daar begon ook aarzelend een creatief bestaan: handwerktechnieken, naaien en aquarelleren leren. Na de studie bracht het lot haar en haar aanstaande naar Groningen, waar de scheepsbouwkundig ontwerper en lerares Nederlands al snel samen een gezin vormden. Een gelukkig gezin, met 3 gezonde kinderen en een fijn huis met ruimte voor flora en fauna, een goed boek, sport en spel, zang en dans. De gezinsnaam Van der Bles ging bij Agnes Licht horen, zowel praktisch als fijn om net zo genoemd te worden als man en kinderen.

Na 9 jaar voor de klas, als lerares Nederlands in de bovenbouw van de International School en het HAVO en VWO,  besloot Agnes het thuisvrouw zijn serieus de ruimte te geven. Het bleek goed voor het gezin en ook voor het sluimerend creatief potentieel: stap voor stap, gericht lessen volgend bij interessante leraren, maakte ze zich het werken met wol steeds meer eigen.

Dat werken met wol was al begonnen, toen de kinderen kwamen, want die brachten de kennismaking met zonnekindpoppen met zich mee. Het goed leren poppen maken was een eerste fascinatie. Vanwege de  bijzondere kwaliteiten van dat zo eenvoudige materiaal, wol, volgde het leren maken van  wandkleden al snel. Eerst vrij eenvoudig, voorstellingen die het ritme van de seizoenen lieten zien of het vieren van een feestdag. Sint Maarten of Sinterklaas, verbeeld in een wollen verhaal. Later ook bloemenschilderijen, niet meer genaaid maar met de viltnaald gemaakt. Het zelf leren verven van de wol werd belangrijk, om de juiste kleuren en kwaliteit te kunnen gebruiken: ook al zo boeiend! En in de loop der jaren volgden toen als vanzelf het leren spinnen, het Scandinavisch en Aziatisch vilten, het spelen met de viltnaald. Maar ook het werken met zijde, het maken van zijdepapier.
Zo blijft het verhaal zich ontwikkelen, met als constante de liefde voor handwerk. 

Wat ook bleef, al die jaren, is het lesgeven. Dat is niet gestopt, toen ze ontslag nam op school, maar ging moeiteloos over in het lesgeven in al het geleerde rond textiel. Thuis, eerst in de huiskamer, later in eigen atelier, bleef het heerlijk om kennis, kunde en inspiratie over te dragen op anderen, groot en klein.

Het nieuwste hoofdstuk aan het wollen verhaal, is ook mooi: het kunnen schrijven erover. Zo komen na vele jaren de liefde voor woorden en voor wol samen. Het tijdschrift Handwerken zonder Grenzen geeft haar de kans om die verhalen onder de mensen te brengen. Het zijn verhalen over vakman/vrouwschap, cultuur, geschiedenis, materialen en de fascinatie daarvoor.

Mama Luca’s lessen en verhalen gaan daar over, maar ook over liefde.  Over inspiratie en aandacht. En over Klein Geluk, omdat je daar zelf zoveel aan bij kunt dragen.

Groot Geluk laat zich niet gemakkelijk sturen. Je hebt geluk, als je wordt geboren in een land waar geen oorlog heerst of armoede. Als je ouders in staat zijn je te begeleiden tot je een volwassene bent, die het leven aan kan. Als je de kans krijgt je naar je talenten te ontwikkelen en je gezond van lijf en leden bent.

Klein Geluk, daar ben je zelf bij. Het is de aandacht voor momenten van geluk. Voor schoonheid, die in natuur en cultuur om ons heen is. Voor kennis, die je verrijkt. Voor een moment dat je deelt met een dierbare, of geeft aan wie dat nodig heeft. Het kan genieten zijn, met alle zintuigen die je daarvoor hebt. Maar ook wat je investeert in kennis en vaardigheden en de vruchten die je daarvan een keer plukt, in je werk. Het is oog hebben voor wat er is, maar ook zaaien en voeden en wieden en oogsten.

In het leven en ook in textiel!

“better to light a candle then to curse the darkness.”  (Confusius)